Chaerin Im (AIF 2026) – De ‘In-Between’ reis: van Seoul naar de Rotterdamse underground

Read the interview with Chaerin Im in English

Chaerin Im bevindt zich ten tijde van dit interview midden in wat ze zelf een sound-shifting fase noemt: een periode van bewuste onrust, waarin ze vertrouwde grond oprekt tot die plaatsmaakt voor iets nieuws. Pianist, componist en bandleider, door NRC omschreven als “een bepalende stem in de nieuwe golf van Europese jazz” en “Young Artist of the Year 2024”, beweegt haar werk zich tussen hedendaagse jazz, elektronica, indie en clubmuziek. Ze bouwt al jaren aan een reputatie met projecten die zich niet eenvoudig laten definiëren.

Deze zomer vervult ze de rol van Artist in Focus bij North Sea Round Town, met concerten en events door heel Rotterdam die het volledige spectrum laten zien van wie ze is. Chaerin beweegt zich in een uitgesproken artistieke verschuiving: van haar jazzpianowortels en de Koreaanse klassieke pianoscene naar de rauwe, industriële ziel van de Nederlandse underground. Een beweging richting een elektronisch, synth-gedreven geluid dat zich niet eenvoudig laat categoriseren. Een muzikale reis door het tussengebied.

Het programma laat het volledige spectrum zien van wie ze is: haar Artist in Focus-hoofdproject, de elektronische performance Phase Shift, een culturele avond bij Fenix in samenwerking met Koreaans restaurant Pocha, een trioconcert in Batavierhuis met voormalig NSRT Artist in Focus Alessandro Fongaro, een deep dive in muziek met Anton de Bruin bij Operator Radio, optredens met haar band Neon River bij WORM en meer. Ze kijkt ernaar uit om de stad te verkennen, de Rotterdamse underground te ontdekken en nieuwe artistieke samenwerkingen aan te gaan bij Sonoor en Hoek van Holland by Bike.

De rode draad? Nieuwsgierigheid, en het idee dat je het midden pas vindt door eerst tot het uiterste te gaan. We spraken over achtergrond, intuïtie, de logica van het opzoeken van extremen en wat het betekent om echt nieuwsgierig te zijn.

Wie ben je als maker, als artiest en als persoon? Wat kun je ons over jezelf vertellen?

Ik ben pianist en componist. Ik maak verschillende soorten muziek, en uiteindelijk wil ik emoties in mijn muziek brengen waar mensen op kunnen bewegen en dansen. Dat sluit ook aan bij de mentaliteit van mijn band Neon River. We zeggen altijd: “Our music has to move people’s asses and hearts.” Dat is ook sterk verbonden met mijn doel en visie op muziek.

Ik kom uit verschillende werelden. Ik ben begonnen als klassiek pianist, met een heel intensieve opleiding in Korea. Door mijn vader, die een grote liefhebber was van metal en rock, ging ik al op jonge leeftijd naar festivals. Tegelijkertijd was ik een grote fan van de Koreaanse indie rockscene. Daardoor leefde ik eigenlijk al vroeg in twee werelden tegelijk.

Je hebt een gelaagde muzikale achtergrond: van een klassieke opleiding in Korea, naar jazz in Amsterdam en nu elektronica. Hoe voelt dat voor jou?

Het is eigenlijk altijd in beweging geweest. In Korea is het heel gebruikelijk om als kind piano te leren. Er zijn overal naschoolse privéacademies — piano, taekwondo, zwemmen. Ik was eigenlijk altijd al op de een of andere manier met muziek bezig. Maar toen ik op de kunstschool zat, wilde ik pas echt mijn eigen muziek maken, en dat kon binnen de klassieke muziek eigenlijk niet. Dus ben ik gestopt, waarvan ik dacht dat dat is wat rocksterren doen. Mijn ouders waren niet blij met die beslissing, zeker omdat ik toen 15, 16 jaar oud was.

Ik vond een middenweg om hen weer gerust te stellen. Een jaar na de middelbare school ging ik naar de universiteit, en om toegelaten te worden tot het conservatorium moest ik jazz leren. Ik begon daarmee en zat er meteen helemaal in. Eerst blues, vrij rauw en expressief, daarna hard bop. Toen kwam ik naar Amsterdam.

Toen ik hier aankwam, was ik echt in shock. Er zijn zoveel genres waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Zoveel mensen die tussen genres werken, dingen combineren die je eigenlijk niet in woorden kunt vangen. Er waren concerten waarbij ik dacht: wat ís dit? Het klinkt geweldig, maar ik heb geen idee wat het is. Dat heeft me echt laten zien dat het kan, en dat het ook mag.

In Korea was het onderwijs vrij strikt en is er weinig ruimte om te verkennen. Ik dacht dat toen ik stopte met klassieke muziek, ik daar helemaal mee moest stoppen om iets anders te kunnen doen. Door hier te wonen zag ik dat er helemaal geen harde scheidslijnen zijn. Mijn achtergrond blijft altijd met me meegaan. Er zijn zoveel mensen die ik bewonder van wie ik eigenlijk niet kan zeggen wat voor muziek ze maken. Het is gewoon hun muziek.

En waar sta je nu, als maker?

Ik zit nu midden in een fase waarin mijn geluid aan het verschuiven is. De afgelopen jaren was ik heel actief in de hedendaagse jazzscene, waar ik met veel plezier deel van uitmaakte. Het is ook een privilege dat ik in die periode zoveel heb kunnen spelen. Het heeft me geholpen te begrijpen wat ik mis in dat soort muziek en wat ik er juist zo mooi aan vind. Wat ik vooral mooi vond, was de vrijheid die ik op het podium voelde, en het hoge niveau van muzikaal communiceren met de mensen met wie je speelt. Dat wil ik heel graag behouden. Maar ik wil meer groove, meer detail.

In jazz ontstaat veel muziek op het moment zelf, door te improviseren. Ik wil een manier vinden om die spirit van jazz — die vrijheid en openheid om elkaar in het moment te begrijpen — te vertalen naar een elektronischer, meer indie geluid. Daar werk ik nu naartoe. Het is ook best spannend, omdat elke stap behoorlijk anders voelt. Mensen zijn soms verrast als er nieuw werk uitkomt. Voor mij voelen die stappen heel natuurlijk, maar van buitenaf is dat niet altijd meteen duidelijk.

“Er zijn geen harde scheidslijnen. Mijn achtergrond draag ik altijd met me mee.”

Wat voor impact wil je maken, voor jezelf en voor het publiek?

Ik wil muziek maken die je niet helemaal kunt definiëren, maar die wel een bepaalde emotionele impact heeft en mensen op een uitgesproken manier samenbrengt. Niet dat je stil moet zitten en heel intens moet luisteren, maar dat je kunt drinken, praten, samen kunt zijn, terwijl er individueel toch iets met je gebeurt. Mijn doel is altijd geweest om mensen te inspireren, en de manier waarop ik erachter kom hoe, is door terug te denken aan momenten waarop ik zelf geïnspireerd raakte. Elke keer dat ik echt diep geraakt werd — dat mijn hart sneller ging kloppen of juist vertraagde — zat er een vorm van dans in. En muziek die ik niet helemaal kon plaatsen, soms super cheesy akkoorden, indiemuziek waar ik om moest huilen, misschien zelfs een beetje “foute muziek”. Maar als het mijn hart raakt en ik nog steeds niet kan zeggen wat voor muziek het is, dan is dat voor mij heel inspirerend.

“Als het mijn hart raakt en ik nog steeds niet kan zeggen wat het is, dat is waar ik naar op zoek ben.”

Deze zomer ben je Artist in Focus bij North Sea Round Town. Waarom jij, waarom nu?

Tijdens ons allereerste gesprek was er iets wat me echt raakte — wat je zei over nieuwsgierig zijn naar wat ik ga doen. Niet precies weten wat het wordt, maar wel nieuwsgierig zijn. En dat ben ik zelf eigenlijk ook! Elke plaat, elke stap is anders. Mijn laatste EP was meer pianotrio, met een beetje elektronica, ergens tussen jazz en beats in. De plaat daarvoor was juist heel indie. Ik weet niet wat ik hierna ga doen, maar ik weet dat mensen nieuwsgierig zijn — en ik ben dat zelf ook. Nieuwsgierigheid is iets wat je altijd in mensen kunt waarderen, vanuit welk perspectief dan ook. Als je niet nieuwsgierig bent, dan doet het je eigenlijk niet zoveel.

Er was ook een mooie quote van de Edison Award, toen mijn plaat genomineerd was, die echt benadrukte dat ik iets heb gemaakt wat van buitenaf niet per se te verwachten is. Dat vond ik een mooi inzicht, en het raakte me dat mensen dat zo konden zien.

Edison Newcomer Nomination 2025
“Chaerin Im laat niet alleen haar veelzijdigheid als muzikant zien, maar ook haar drang om artistieke grenzen te verleggen en nieuwe klankwerelden te omarmen.”

Ik denk dat dat ook een deel is van waarom dit het juiste moment voelt. Ik zit midden in een echte soundshift. Het starten van Neon River liet me inzien dat ik mijn intuïtie meer moet volgen in muziek, en deze residency is precies de kans om dat te doen. Het Artist in Focus-traject geeft me de ruimte om dit allemaal vrij te verkennen, zonder dat ik in één hokje hoef te passen. Dat is heel spannend. En ook een beetje eng. Maar vooral heel spannend.

En waarom specifiek Rotterdam?

Er zijn veel alternatieve plekken in Rotterdam die ik graag wil verkennen — WORM, Sonoor, Time is the new space, Batavierhuis. Ze definiëren zich niet vanuit één genre, en dat vind ik heel mooi. Het biedt veel ruimte voor verschillende mensen om allerlei soorten muziek te ervaren.

De muziekscene in Rotterdam heeft echt een mentaliteit waarin dansen en elektronische muziek samenkomen. Ik zag Anton de Bruin op het Super Sonic Jazz Festival, en ik kon het bijna niet geloven. Ik wist niet dat dit soort dingen hier in Rotterdam gebeurden. Bij best veel mensen leeft er een soort houding van: doe gewoon wat je wilt, en daar is ook waardering voor. Ik heb veel zin om de elektronische scene hier verder te verkennen. Ik weet dat er in Rotterdam kleine communities zijn van mensen die echt dingen willen laten gebeuren, en ik kijk er enorm naar uit om hen tijdens mijn residency te ontmoeten.

Ik kijk er ook erg naar uit om in juni samen met Anton bij Operator Radio te zitten. Praten over muziek, wat tracks draaien, dieper ingaan op elkaars projecten. Na het zien van zijn set kijk ik echt uit naar dat gesprek. Ik ben benieuwd om hem te ontmoeten in zijn eigen wereld.

“I always had good memories playing in Rotterdam because people stay around. They really talk to you, which doesn’t happen so often.” 

Ik kijk er ook heel erg naar uit om hier echt een paar dagen te verblijven. Hoewel ik in Nederland woon, ging ik meestal naar Rotterdam, speelde ik en ging ik weer naar huis. Ik heb hier altijd goede herinneringen aan optredens, juist omdat mensen blijven hangen en echt met me in gesprek gaan — dat gebeurt niet zo vaak. Ik herinner me dat ik hier ooit speelde met Neon River — het was eigenlijk een van de moeilijkste gigs die we hebben gedaan, helaas, omdat er problemen waren met het geluid. Muzikaal kwam het gewoon niet echt van de grond. Maar het publiek ging er helemaal in mee. Normaal gesproken, als een optreden minder gaat dan ik had gehoopt, kan ik daar best chagrijnig van worden. Maar doordat zoveel mensen naar me toe kwamen en echt met me praatten — ja, het was echt bijzonder, wow — verandert dat mijn perspectief enorm. Ik heb via die spontane ontmoetingen echt mooie connecties gemaakt. Daar kijk ik naar uit.

Veel van mijn NSRT-projecten hier betrekken ook mensen uit het publiek, juist door de manier waarop ze zijn opgezet. Het is niet de traditionele opstelling met podium en publiek; we zitten meer op één lijn, ‘grounded’, met oogcontact, en het draait echt om samen zijn.

En ik vind Chinatown hier ook heel mooi, de restaurants en de markten. Het voelt heel authentiek. Veel mensen brengen gewoon hun eigen cultuur mee, in plaats van zich aan te passen.

A Sonic Collision of Seoul and Rotterdam

Vertel ons over het hoofdproject, Phase Shift. Wat is het?

Phase Shift is een term uit de elektronica: een signaal gaat ergens doorheen en komt terug, net iets verschoven in tijd, of in “fase”. Als dat signaal op het juiste moment terugkomt, kan het zichzelf versterken en een soort doorlopende golf vormen. Zoals wanneer rockgitaristen hun gitaar tegen een versterker houden en het geluid op zichzelf terugkaatst, zich opbouwt en blijft doorgaan. Ik hou van het idee om iets te voeden en het te zien groeien, elke keer dat het terugkomt — en weer, en weer, gewoon doorrollend. Ik vind het woord zelf ook mooi, en het voelt verbonden met mijn eigen verhaal — het voortdurende terugkoppelen tussen verschillende achtergronden, verschillende klanken, verschillende fases van wie ik ben. Alles wat ik heb opgenomen, komt op een bepaalde manier weer sterker terug.

Dat is het project, maar het is ook eigenlijk het traject als geheel. Het hangt samen met het grotere idee. Het was geen makkelijk proces — vooral leuk, maar ook moeilijk, omdat ik echt probeer daar verbinding mee te leggen, los te komen van wat comfortabel en makkelijk is, nieuwe mensen te ontmoeten en mezelf in een ongemakkelijke maar spannende situatie te brengen.

Wat gaat het publiek ervaren?

In de kern staat een live samenwerking met de in Rotterdam gevestigde visueel kunstenaar Muxingye Chen, waar ik heel enthousiast over ben, omdat ik altijd al heb gedroomd van geproduceerde visuals op het podium. Ik heb eerder met hem gewerkt, waarbij hij volledig onvoorbereid met ons improviseerde — hij kwam gewoon binnen en werkte met wat hij had, net als een jazzmuzikant. Dat was geweldig, het gaf zo’n sterke vibe. Zelfs in een knusse bar zette hij deze waanzinnige 3D-projecties achter ons neer en het voelde meteen alsof je in een enorme club stond.

Voor Phase Shift is de ruimte nog bijzonderder. Het was ooit een Chinees restaurant, dus er is al een hele wereld aanwezig van Japanse en Chinese signage, food icons en restaurantborden — een visuele laag die al in de muren zit. Als concertsetting voelt dat bijna koortsachtig, een beetje droomachtig. Met Muxingye die daar één grote visuele identiteit overheen legt, worden geluid en ruimte onlosmakelijk: Rotterdam vormt letterlijk wat het publiek ziet en voelt. Het wordt episch. Ik wil dat mensen binnenstappen en het gevoel hebben dat ze ergens tussen een ritueel en een rave zijn. Niet zomaar een concert, maar een ervaring. En als ze weggaan, wil ik dat ze denken: dit was echt heel vet — maar wat was dit eigenlijk?

“Ik wil dat mensen denken: wow, dat was echt heel vet. Maar wat was dat?”

Je laat voor deze show de piano los. Dat voelt als een belangrijke stap.

Dat is het ook. De piano is mijn vertrekpunt, het instrument dat ik al speel sinds ik kind was. Door voor dit project alleen met synths te werken, plaats ik mezelf volledig in de klankwereld die ik probeer op te bouwen, in plaats van terug te grijpen op iets vertrouwds. Het dwingt me om echt helemaal in dat nieuwe terrein te staan. Alles schrijven voor synths is anders en voor mij echt nieuw. Mijn muziek live alleen met synths en samples brengen wordt iets heel bijzonders.

De line-up bestaat uit mij op synths en samples. Voor de ritmesectie wilde ik Matteo Mazzù op bas en sound design en Jamie Peet op drums en beats. Daarnaast nog iemand die akkoorden kan spelen en een deel van die rol met mij kan delen — ik heb vaak het gevoel dat ik twee extra handen nodig heb, dus daar moeten we creatief in zijn. Omdat ik deze keer echt al mijn ideeën tot leven wilde brengen, zonder concessies te doen, heb ik Niels Broos uitgenodigd op keys en synths. En als leadspeler komt er een speciale gast op saxofoon bij, voor nog een extra laag in het geheel. Muxingye Chen sluit aan met live visuals. Ik zie het niet als een band met één solist — het wordt één geheel, waarin alle lagen elkaar voeden. Een Phase Shift.

Waar werk je met dit project eigenlijk naartoe?

Het kernidee is om zo ver mogelijk te gaan, terwijl ik de basis — het maken van emotionele en dansbare muziek — blijf vasthouden. Als ik een emotioneel nummer maak, ga ik er honderd procent voor. Als ik een industriële beat maak, dan wordt die ook honderd procent industrieel. Ik wil daarin echt tot het uiterste gaan.

Een middenweg vinden werkt voor mij, juist door mijn achtergrond. Ik heb het gevoel dat ik pas weet waar ik naartoe kan, als ik eerst het uiterste heb opgezocht.

Voor mij werkt het zo dat die middenweg pas klopt als ik eerst naar het uiterste ben gegaan. Klassieke muziek heb ik vier jaar lang volledig tot het uiterste gedaan, en daarna ben ik verder gegaan. Mijn album Midnight Resets — volledig indie ambient, niets anders. De EP die daarna kwam, zat meer in het midden. Ik denk dat dit project me laat zien waar de randen liggen, en dat wat daarna komt daar weer uit voortkomt. Daar kijk ik heel erg naar uit.

De ‘in-between’ reis: van Seoul naar de Rotterdamse underground

Naast Phase Shift presenteer je tijdens het festival nog een aantal andere projecten. Wat staat er nog meer te gebeuren?

Er is een heel leuk event bij Fenix, in samenwerking met Pocha, een Koreaans restaurant. Het is een van de beste Koreaanse restaurants waar ik in Europa ben geweest. Ik tour veel en probeer in elke stad Koreaanse restaurants, dus dat zegt wel wat. Toen ik over deze mogelijkheid hoorde, moest ik meteen aan hen denken. Lucas Sim werkt daar, hij is een van mijn beste vrienden, een geweldige artiest en onderdeel van het duo Kagami. Bij hem voel je echt dat hij gewoon van muziek houdtBij hem voel je echt dat hij gewoon van muziek houdt — dát is waarom hij het doet.

Via die community ontmoette ik ook Sunstroll, een Rotterdamse artiest die oorspronkelijk uit de undergroundscene van Seoul komt — een wereld die me heel erg interesseert, maar waar ik zelf nog geen onderdeel van ben, deels omdat ik daar niet woon. Sunstroll blijkt de broer te zijn van Peter, de eigenaar van Pocha. Dat we elkaar hier in Rotterdam hebben gevonden, terwijl we allebei uit Seoul komen, is zo’n bijzonder toeval… Het gaat niet alleen om eten en muziek, het is echt een ontmoeting met een cultuur die ik met me meedraag, maar niet altijd kan delen.

Het eten draait om wat ik het meest mis en het liefste eet van thuis. Op weg naar huis van school stopte ik altijd even bij een snacktentje om tteokbokki te halen voor vijftig cent — een klein papieren bekertje met rijstcake en een stokje. Die herinnering. Dat is wat we naar Fenix brengen.

De DJ-set van Lucas Sim draagt de sfeer van de avond van begin tot eind, met Korean City Groove, City Pop uit de gouden jaren 80 en 90, tot aan 21e-eeuwse sounds met diezelfde warme energie. Pocha brengt elementen mee die echt de sfeer van een pocha oproepen — een eettentje met drankjes. Een stukje thuis, een plek om even te vertragen en samen te komen.

Krijgt het publiek ook de meer klassieke en jazzgewortelde kant van jou te zien?

Zeker. Met het trio speel ik piano, dus dat ligt al dichter bij hoe mensen mij kennen. Maar ik onderzoek juist de combinatie van mijn achtergrond binnen het trio: piano, maar met synths erbij. Ik ben daar een soort ideale middenweg aan het zoeken. Dat heb ik ook gedaan op mijn laatste EP: strikt half piano, half synth, met contrabas.

De avond vindt plaats in Batavierhuis. Ik ben daar eigenlijk vaak geweest, voor concerten, repetities en opnames. Ik ken de ruimte goed. Mijn vriend en collega Alessandro Fongaro host die avond. Het voelde vanzelfsprekend om hem erbij te betrekken, omdat we veel samen spelen, vooral in het Sun-Mi Hong Quintet. Hij is een geweldige bassist en een voormalig NSRT Artist in Focus. Het leek me mooi om deze avond met hem te delen.

Als we samen spelen, zijn er in het quintet altijd momenten waarop hij die ongelooflijke solo-baspassages doet, en voor mij zijn dat echt ademmomenten waarin ik alleen maar kan luisteren en genieten, en even helemaal vergeet dat ik zelf speel. Dat wilde ik helemaal kunnen ervaren — niet als overgang naar een nummer of zo, maar gewoon dat hij zijn ding doet. Hij opent de avond op zijn eigen manier.

Naar welke andere ontmoetingen en samenwerkingen kijk je uit?

Ik neem Neon River mee voor het Space is the Place-event bij WORM. Deze band is op dit moment misschien wel het liefste wat ik doe. We zijn allemaal samen begonnen in Amsterdam — één uit België, één uit Portugal, ik uit Korea — we ontmoetten elkaar op school, speelden swing, waren goede vrienden en voelden allemaal dat we muzikaal een andere kant op wilden. Matteo zei: waarom doen we het niet gewoon? Dankzij hem spelen we nu al een paar jaar samen en hebben we inmiddels onze eerste EP uitgebracht.

Omdat ik zoveel van deze band houd, heb ik er enorm veel tijd in gestoken om die op te bouwen, en dat proces heeft me geholpen om mijn intuïtie in muziek breder te vertrouwen. Neon River is de plek waar ik voor het eerst echt de keuze maakte om live alleen met synths te spelen, en waar ik begon te begrijpen wat het betekent om muziek te maken die zowel emotioneel als fysiek is. In zekere zin komt alles wat ik nu binnen het NSRT-traject onderzoek voort uit wat Neon River heeft geopend. Ik ben echt benieuwd hoe het publiek in Rotterdam daarop zal reageren.

En er is een lunchconcert met Hayo Boerma, waarbij we samen gaan improviseren op piano en orgel. Ik heb nog nooit met een orgel gespeeld. Ik heb er eigenlijk geen kennis van, maar het is een prachtig instrument. We gaan samen improviseren en dat wordt episch. Ik ben heel benieuwd waar dat naartoe gaat.

Ook ga ik nieuwe samenwerkingen aan met artiesten bij Sonoor en tijdens de Hoek van Holland by Bike-tour. Ik wil ontdekken wat er is, contact maken met mensen die ik nog niet ken en ter plekke samen improviseren. Het is vrij low-key: elkaar vinden en kijken wat er ontstaat.

Als je uitzoomt over het hele festivaltraject — wat is de rode draad die alles met elkaar verbindt?

De rode draad is de phase shift zelf, zowel als elektronisch concept als iets waar ik persoonlijk doorheen ga. Elk project is een experiment in het opzoeken van de randen: Phase Shift duwt het geluid tot het uiterste, het Fenix-event verkent culturele identiteit en community, en het trio onderzoekt hoe piano en synth echt naast elkaar kunnen bestaan, zonder dat het een compromis wordt. Wat ze met elkaar verbindt, is het idee om het ene in het andere te laten doorwerken en te zien wat er versterkt terugkomt. Ik hoop ook dat in dit hele traject duidelijker wordt — voor mij en voor het publiek — dat er meer in mij zit dan alleen pianospelen. Elk project laat een andere kant zien, en samen vormen ze het grotere plaatje.

Met deze concerten hoop ik dat mensen begrijpen dat ik iets anders probeer dan ze misschien verwachten. Ik was zelf ook een beetje verrast toen mijn album en EP uitkwamen, en hoeveel mensen verrast waren door wat ik maakte. Dat is heel leuk, want voor mij voelde het als een heel natuurlijk proces, terwijl dat van buitenaf niet altijd zo duidelijk is. Ik hoop dat dit hele traject me een soort grotere reflectie geeft op wat ik hierna moet volgen. Dat is best spannend en ook heel leuk, denk ik.

Ik hoop dat dit traject me een soort grotere reflectie geeft op welke richting ik hierna zal volgen. Dat is heel spannend en ook een beetje eng.

Even los van de muziek — waar sta je persoonlijk op dit moment?

De afgelopen jaren voelde het alsof er een storm achter me zat die me in bepaalde richtingen duwde, zowel muzikaal als persoonlijk. Dat bracht me bij mooie ervaringen en een leerproces, maar ik had geen tijd of ruimte om om me heen te kijken en te zien wat er nog meer is. Dit jaar voelde ik echt de behoefte om even stil te staan, om me heen te kijken en naar binnen te keren. Om te zien wat de volgende storm is.

Ik loop er eigenlijk niet voor weg. Dat vind ik ook wel mooi aan mezelf. Die storm zit of voor me of achter me, en duwt me vooruit. Ik neem geen omwegen. Ik ga door tot het niet meer gaat, en dan vind ik weer een manier om mezelf verder te pushen. Afgelopen jaar was waarschijnlijk een van de meest uitdagende jaren die ik ooit heb gehad, en tegelijkertijd ook een van de drukste. Wat gek is, want in deze sector denken mensen vaak dat als je het druk hebt, het goed gaat. Op een bepaalde manier kwam mijn droom uit, want toen ik negen jaar geleden hierheen kwam, was dit precies waar ik van droomde. Maar ik merkte dat er nog iets anders is wat ik moet uitzoeken. En ik voelde een enorme drang om mijn eigen pad te volgen. Dat deze kans nu langskomt — dit is het moment!

Als je over een jaar terugkijkt — wanneer is dit voor jou een succes geweest?

Dat ik wat meer verbinding heb met verschillende scenes. Nieuwe mensen ontmoeten — hopelijk kunnen de samenwerkingen uit deze side projects mijn blik openen en een deur openen naar een andere community waar ik in kan stappen. En muzikaal: wat ik met Phase Shift ga doen, zal me laten voelen welke richting ik hierna moet volgen. Omdat het heel extreem gaat worden — dat is in ieder geval mijn plan — zal ik waarschijnlijk weten: dit was een beetje te veel, dit kan nog verder. Wat ik hierna maak, komt voort uit die experimenten. Dat is voor mij genoeg.

Laatste vraag: als je geen muzikant was geworden, wat was je dan geworden?

Ik heb twee antwoorden. Het is ook een leuk onderwerp om over te praten met muzikanten — op een gegeven moment komt het altijd voorbij, als de gespreksonderwerpen opraken. Vaak, als ik me heel overweldigd voel en het heel druk heb, zeg ik dat ik kleuterjuf wil worden. Ik hou van kinderen. Als ik door de stad loop en ik zie een kleuterschool, kijk ik altijd even naar binnen en zeg ik gedag.

Het andere is dat ik heel graag over muziek zou willen schrijven. Niet als recensent, maar ik zou het mooi vinden om een online magazine of community op te zetten waar mensen echt muziek en andere aspecten van kunst kunnen delen. Ik ben ook heel erg bezig met hoe artiesten zich kleden — bij elk project of album hebben mensen hun concept, hun manier van kleden. Ik vind het heel leuk om dat te zien en erover te schrijven.

---

De première van Phase Shift vindt plaats op donderdag 2 juli, waarvoor t/m 29 mei early bird tickets beschikbaar zijn. Tijdens North Sea Round Town (25 juni t/m 12 juli 2026) is Chaerin Im als Artist in Focus 2026 op verschillende plekken in de stad te zien, met verschillende projecten. Vanaf medio mei vind je alle concerten in onze agenda.

---

Interview door Raluca Baicu (Programmer / Curator NSRT)
foto: credits by Mooeul Kim